Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης στο hellasjournal.com
Εντυπωσιασμένος από την ήττα των τοπικών εκλογών στην Ισπανία , ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ αποφάσισε να δραματοποιήσει την κατάσταση προκηρύσσοντας γενικές εκλογές για τις 23 Ιουλίου, σχεδόν πέντε μήνες πριν από το τέλος της κοινοβουλευτικής περιόδου.
Ένα ενδεχόμενο της απόφασης Σάντσεθ είναι η διοικητική ψηφοφορία, που ως πολιτικό αποτέλεσμα αντάμειψε ξεκάθαρα το δικαίωμα προσφυγής στις πρόωρες εκλογές.
Μια άλλη ανάλυση είναι η πολιτική ψήφος διαμαρτυρίας σε μια χώρα όπου η μνήμη της δικτατορίας δεν είναι τόσο μακρινή.
Ο Σάντσεθ και οι αριστεροί σύμμαχοί του θα κάνουν εκστρατεία σε όλο το φάντασμα της España negra, της μαύρης Ισπανίας.Θα προσπαθήσουν να μεταφέρουν την αντιπαράθεση σε έναν πολιτιστικό πόλεμο, όπως στο παρελθόν όταν η κυβέρνηση μετέφερε πρώτα το σώμα του Φράνκο και στη συνέχεια του Χοσέ Αντόνιο, επικεφαλής της φάλαγγας.
Η διοικητική ετυμηγορία ήταν σαφής. Η δεξιά κερδίζει σε όλες τις γειτονιές της Μαδρίτης, συμπεριλαμβανομένου του Βαγιέκα, ενός ακαταμάχητου κόκκινου οχυρού ακόμη και κατά τη διάρκεια του Φρανκισμού.
Επίσης επικρατεί σε όλες τις πρωτεύουσες της Ανδαλουσίας, τον παραδοσιακό σοσιαλιστικό σιτοβολώνα, τη χώρα του Φελίπε Γκονζάλες.
Στη Βαρκελώνη, η αριστερά χωρίστηκε σε τρία. Στους σοσιαλιστές, τους ριζοσπάστες του πρώην δημάρχου Άντα Κολάου που έφτασε μόλις στην τρίτη θέση, και τους αυτονομιστές της Eσκουέρα Ρεπούμπλικα.
Ως αποτέλεσμα, ο άνθρωπος της Καταλανικής δεξιάς κέρδισε και το Βόξ μπήκε για πρώτη φορά στο δημοτικό συμβούλιο.
Ο Σάντσες χάνει επίσης τον προμαχώνα της Εξτρεμαδούρα.
Ο νέος πολιτικός άνδρας είναι ο Αλμπερτο Νούνεζ Φελιτζόο ο οποίος είναι δημοφιλής, δεν είναι εξτρεμιστής αλλά ένας κεντρώος που δεν αντέχει την πληθωρικότητα της προέδρου της κοινότητας της Μαδρίτης Ιζαμπέλ Ντιάζ Αγιούσο.
Για να νικήσει όμως, θα πρέπει να συμμαχήσει με τον αρχηγό του Βοξ Σαντιάγκο Αμπασκάλ, φίλο της Mελόνι.
Ούτε ο Aμπασκάλ δεν είναι τεχνικά φρανκιστής, είναι ένας Ισπανός εθνικιστής, Βάσκος αντίπαλος των αυτονομιστών, που έζησε φρουρούμενος στα χρόνια της τρομοκρατίας της ETA.Εάν, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, δεν έχει την απόλυτη πλειοψηφία στις 23 Ιουλίου, θα πρέπει να βρει συμφωνίες με τους Βάσκους και τους Καταλανούς που συνήθως συνεννοούνται πιο εύκολα με την αριστερά.
Η προεκλογική εκστρατεία του Σάντσεθ θα συμπέσει με τον σχηματισμό τοπικών κυβερνήσεων κάτι που μπορεί να προκαλέσει την αποστροφή των προοδευτικών και μετριοπαθών Ισπανών.
Όπως τονίζουν Ισπανοί αναλυτές, ο Σάντσεθ θα αναζητήσει τον δεύτερο γύρο των εαρινών εκλογών το καλοκαίρι. Μια πολύ επικίνδυνη κίνηση αλλά το τελευταίο που έχει στη διάθεσή του.
Το Σύνταγμα επιτρέπει στον πρωθυπουργό να διαλύσει το Κοινοβούλιο. Ο βασιλιάς Φελίπε ενημερώθηκε μόνο γι’ αυτό.
Εάν το ισπανικό πείραμα μεταξύ λαϊκών και συντηρητικών πετύχει , ο δεξιός άξονας θα αντιμετώπιζε τους Ευρωπαίους του επόμενου έτους από θέσεις ισχύος.
Εγγυητής της συμφωνίας θα μπορούσε να είναι ο Μάνφρεντ Βέμπερ, ο σημερινός πρόεδρος του ΕΛΚ.
Αλλά όσο ο σοσιαλδημοκράτης Σολτς βρίσκεται στο Βερολίνο, ο αντιλαϊκιστής Μακρόν στο Παρίσι και η Μερκελιανή Φον ντερ Λάινεν στις Βρυξέλλες, είναι απίθανο να υπονομευτεί η τρέχουσα συμμαχία μεταξύ λαϊκών ομάδων, φιλελεύθερων και σοσιαλιστών.
Σε λιγότερο από δύο μήνες από την Ισπανία θα έχουμε την πρώτη απάντηση.
*Ο Ανδρέας Τσιλογιάννης είναι δημοσιογράφος και πολιτικός αναλυτής. @mail: Andreas.tsilogiannis@gmail.com, Twitter: TsiloyannisAnd, Facebook: Andreas Tsiloyannis, © Andreas Tsiloyannis